Geboortekaartje voor onze eigen dochter

Dit keer ontwierp en illustreerde ik een geboortekaart voor onze eigen dochter. Dit was erg leuk en bijzonder om te doen, ook om eens helemaal mijn eigen invulling aan een kaart te geven. 

geboortekaart Renske

 

Het is een geboortekaart in briefvorm geworden met een voor- en achterzijde. De geboorteaankondiging komt twee maal gevouwen uit zijn envelop, zodat de naam het eerste is wat je ziet als je de envelop opent.

geboortekaart Renske

 

Renske kreeg haar eigen postzegel en ook een bijpassende sluitzegel op de envelop.

postzegel + sluitzegel

 

 

 

Sprookjes

Een tijdje geleden kwam ik een sprookje tegen wat mij als kind was voorgelezen. Dit sprookje had toen veel indruk op mij gemaakt, ik herinnerde me er zelfs weer de levendige beelden bij die ik er toen bij fantaseerde. Het is eigenlijk een rare gewaarwording om iets van toen, zijn intrede te laten doen in het heden. Vaak blijkt zo'n herinnering met de tijd te zijn veranderd, althans de beleving die je er toen bij had is niet meer hetzelfde.

Het is mij meer dan eens overkomen dat ik enthousiast iets terug zocht wat ik als kind geweldig vond en dat dit in het licht van het nu ontzettend tegenvalt. Bijvoorbeeld bij een tekenfilm die ik vroeger veel keek, of toen ik een oude leerkracht tegenkwam en nu helemaal niet zo leuk bleek te zijn als dat ik in mijn herinnering had. Mijn ervaring van nu is vaak totaal verschillend met de herinnering die ik ervan had. 'Had' ja, want de plezierige herinnering is dan ook meteen pijnlijk en onomkeerbaar overschreven.

Bij zo’n ervaring voel ik me dan ook wel eens ook voor de gek gehouden. Was alleen Sinterklaas niet genoeg aan illusies, zijn er nog meer? Ik ga vervolgens aan mijn herinnering en mezelf twijfelen. Hoe kan het, dat ik dát toen zo geweldig vond? Had ik het toen in mijn hoofd beter of mooier gemaakt dan het in werkelijkheid was? In ieder geval was ik op mijn hoede bij dit soort vondsten. Mijn hele beeld over 'mijn geschiedenis' kon zo namelijk plotsklaps in duigen vallen. 

Gelukkig was dat bij dit sprookje juist niet het geval, het maakte meteen weer een diepe indruk. Veel van de verhaallijn was ik vergeten, maar ondanks dat, herkende ik het meteen! Destijds werd het me voorgelezen en nu las ik het zelf, dit maakte voor de impact dus niet veel uit. Wonderlijk! Het verhaal was echt hetgeen wat mij boeide, door het nu weer te lezen was ik weer precies daar waar ik toen ook was. Ik ervoer het bijna als op een soort plek, deze plek bestond weer, of beter; 'nog'!

Ik wilde dit wonderlijke sprookje niet meer uit het oog kunnen verliezen en bereikbaar houden als een soort plek waar ik naartoe kon gaan. Ik copy-paste het naar naar de cloud, vanwaaruit ik zeker wist dat ik er op geheel sprookjes achtige- en magische wijze steeds naar kon terugkeren. Even maakte ik mezelf wijs dat dit dezelfde noodzaak moet zijn geweest die de gebroeders Grimm ook gevoeld moeten hebben.

Zou het het dan echt zo zijn dat sprookjes iets in zich hebben, iets magisch, een verhaal in symboliek, wat je onderbewuste herkent en het je daarom zo kan raken? Ik kan me voorstellen dat dit sprookje op sommige kinderen helemaal niet die impact heeft gehad, als dat het op mij nog steeds heeft. In die zin heb ik nog steeds dezelfde smaak en kunnen nog steeds de zelfde thema’s, of beelden mij raken. Wat maakt dit sprookje dan zo speciaal voor mij? Wat waren de dingen waaraan ik het herkende? Dat zou ongetwijfeld de sleutel zijn om dit mysterie te ontrafelen. 

Hoe meer ik erover nadacht hoe verder ik verwijderd raakte van het sprookje, wat het met me deed en de magie die ik erbij ervoer.  Een sprookje is in feite te mooi om 'waar' te zijn en wellicht is dat ook net de kracht van een sprookje. De kracht ervan verblijft achter de nevelen van het onderbewuste. Het laat zich zien in eigen beelden die je erbij creëert, die het sprookjesachtige van jezelf laten zien.

Ik probeerde deze beelden vast te leggen, klik hier voor de volledige illustratie.

Iona de schapendoes

Iona zit weer op de bank.

Een quote van Pipi Langkous is: “Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.” Dit dacht ik ook toen ik de vraag kreeg of ik een schapendoes zou kunnen maken met wol.

Een schapendoes is een hondenras met een langharige vacht. Het was dus zaak om na het maken van de basis, de juiste wol te zoeken waarbij ik het gewenste effect zou krijgen in de juiste tinten.

Ik stelde mezelf als doel om niet zomaar een schapendoes te maken, maar de schapendoes van Frank en Marjon die mij daarom vroegen. Iona overleed afgelopen voorjaar, maar met deze Iona hebben Frank en Marjon een kleine zicht- en tastbare herinnering aan haar.

Ik heb er veel plezier aan beleefd om de karakteristieken van Iona erin te leggen, ook al is ze nu een paar maatjes kleiner.

 

 

Geboortekaart in opdracht

Het ontwerp in ontwikkeling van de geboortekaart.

Een geboortekaart is iets heel persoonlijks, ik kan me goed voorstellen dat je dat, als ouders, er ook in terug wil zien. Iedereen heeft een andere smaak en vindt andere dingen belangrijk. Bij een standaard geboortekaart van de drukker zijn de mogelijkheden en de variatie van kaarten vaak beperkt. Zo komen (aanstaande) ouders bij mij terecht voor een geboortekaart op maat. Ik vind het juist erg leuk om het persoonlijke aspect erin te verwerken en een ontwerp te maken wat aansluit bij het gezin en de wensen die zij hiervoor hebben.

Onlangs ontwierp ik weer een geboortekaart in opdracht.  Het ontwerp is uiteindelijk gedrukt op Oud Hollands papier.  Het is een openslaande kaart geworden, waarbij ik de sfeer van de voorzijde heb doorgezet aan de binnenzijde, tezamen met een leuke tekst en de gegevens van het gezin in passende typografie. De naam van het pasgeboren meisje heeft uiteindelijk ook op de voorzijde een mooie plek gekregen.

Hoe begin ik met een ontwerp?

Allereerst is het voor mij belangrijk goed te doorgronden wat de aanstaande ouders voor ogen hebben, wat ze mooi vinden en ook wat ze niet mooi vinden. Ook praktische zaken als het formaat, het type papier en de enveloppen waarin ze verstuurd worden, komen in de eerste fase ter sprake. Zo maak ik een ontwerp wat niet alleen digitaal, maar ook gedrukt goed tot zijn recht komt.

In dit geval hadden de ouders daar al goed over nagedacht en kreeg ik genoeg informatie om ermee aan de slag te gaan en kon ik al gauw wat schetsen laten zien. De insteek was dat het een fris, zomers en ‘girly’ geboortekaartje moest worden voor hun tweede dochter die het eind van de zomer op de wereld zou komen. En het liefst met een referentie naar het geboortekaartje wat ik voor hun eerste dochter ontwierp. Het stadsgezicht van Zutphen, waar dit gezin woont, heb ik daarom meegnomen en ook verwerkt in het ontwerp van deze kaart.

Dit is het andere geboortekaartje wat ik voor de eerste dochter van dit gezin ontwierp in 2014.

Qua kleuren zou deze geboortekaart nu een basis moeten krijgen van pasteltinten met daarbij een neon kleur. De prachtige luchten die je op mooie zomeravonden weleens ziet inspireerden me hierbij en is in het ontwerp letterlijk terug te zien. Aan de hand van foto’s van de kinderen, kregen de oudere broer en zus een plekje op de geboortekaart van hun nieuwe zusje. Deze persoonlijke aspecten tezamen met de afwerking maakt deze geboortekaart tot iets unieks.

 

Zou je ook een persoonlijk geboortekaart door mij willen laten ontwerpen? Met misschien een totaal andere insteek? Vraag me naar de mogelijkheden en neem vrijblijvend contact met mij op.

Ik ben erg benieuwd naar jullie wensen!

Even wat anders..

Het was de avond voor pasen toen ik eraan begon. Een onhandig moment, want de volgende dag had ik andere verplichtingen en liet ik het liggen. Het duurde een aantal maanden voordat ik ermee verder ging, maar ik ben blij dat ik u nu kan voorstellen aan meneer de Haas!

Ondanks de hoge temperaturen van dit moment is het een coole haas, zelfs met sjaal! Zijn functie als paashaas heeft hij wel achter zich gelaten en hangt nu aan de wand.

Toen haas klaar was kon ik niet meer stoppen met vilten. Het was eigenlijk te warm, maar omdat ik het niet kon laten ging mijn aandacht uit naar het zuidelijk halfrond waar het nu winter is en kwam deze pinguïn uit mijn handen.

Als het hier straks weer wat meer ‘binnenweer’ is ga ik ermee verder, want ik heb nog een heel aantal leuke andere vilt ideeën.

Het verschil tussen kijken en zien

Als vormgever en illustrator wil ik zoveel mogelijk interessante dingen zien en ben ik altijd opzoek naar nieuwe perspectieven. Dit geeft mij nieuwe inspiratie. Het is me echter nog nooit gelukt om dit af te dwingen of te forceren. Nieuwe perspectieven kun je natuurlijk wel opzoeken of je er voor openstellen, maar eigenlijk moet je gewoon je ogen openhouden en is dat wat je moet trainen en leren.

De blik van anderen helpt me daarbij. Het leert me om de dingen in een ander perspectief te plaatsen en veranderd mijn blik. Dit gebeurd bijvoorbeeld door het werk van kunstenaars die door iets zijn gefascineerd en dat gegeven met hun werk zichtbaar maken. Maar dit gebeurd ook door de mensen om mij heen.

Zo bekeek ik een tijd terug huizen ineens van een heel ander perspectief. Dit kwam doordat mijn moeder opzoek was naar een specifiek type oranje dakpan. Ik was me eigenlijk nooit zo bewust geweest van de daken van huizen. Ik wist überhaupt niet dat er zoveel verschillende type dakpannen waren! Ik keek naar huizen vaak tot de hoogte van het dak.

Vanaf toen was mijn zichtveld veel meer naar boven gericht. Daarmee begonnen mij ineens allemaal andere en nieuwe dingen op te vallen in de straten die ik al bijna mijn hele leven kende. Dit nieuwe perspectief van kijken veranderde mijn zichtveld en daarmee ook wat ik zag. Door dit perspectief onthulde zich binnen een bekende wereld een hele nieuwe wereld en wordt ik nu nog regelmatig verblijd door bijvoorbeeld een vogelnestje onder een dakpan.

Waarom had ik de daken nooit eerder zo bewust bekeken? Dat had ik vast wel gedaan, maar ik had ze alleen nooit echt gezien. En dat is nu net het verschil tussen kijken en zien. Kijken kun je leren en ontwikkel je eigenlijk al vanaf het moment dat je voor het eerst je ogen opent. Zien daarentegen gebeurt en overkomt je. Zien is van zichzelf niet zichtbaar, maar heeft daar wel van alles mee te maken. Het is iets in het zichtbare wat je aandacht trekt. Het is als het ware het zichtbaar worden van iets onzichtbaars, in het zichtbare. Het werkt als een soort herkennen of begrijpen. En ineens zie je het!

Ik fantaseer wel eens over dit wonderlijke feit en wat ik dan allemaal mogelijk nog niet gezien heb. Over wat er allemaal al wel is en waar ik waarschijnlijk steeds overheen kijk. Vaak zie je iets eigenlijk pas, of valt het je op, als je erop gewezen wordt of er beelden van hebt gezien. Zo wordt er gezegd dat toen Columbus de Amerikaanse kust bereikte, de indianen zijn schepen aan de horizon eerst helemaal niet zagen aankomen. Dit kwam omdat het niet binnen hun werkelijkheid paste, voor de indianen waren de schepen onzichtbaar.

Zo kan de horizon van het zien zich elke keer een stukje verbreden en ligt de nadruk steeds weer op wat anders, persoonlijk, maar ook collectief. Ik moet denken aan trends die zo ontstaan. In ons collectief bewustzijn zijn we dan iets gaan zien wat me mooi vinden en wat voor ons op dat moment aantrekkelijk is.

Het perspectief van kijken veranderd ook heel zichtbaar wanneer je op reis of vakantie gaat. Je merkt het als je terug komt, dan lijkt alles in je eigen omgeving ineens anders dan voordat je vertrok. Ook zullen je dingen opvallen die voorheen nooit je aandacht hadden getrokken. Onder dit mom ga ik er binnenkort even op uit, eens kijken hoe het er elders uit ziet en ben een tijdje even heerlijk op vakantie.

Tot ziens!